ارتباط از نگاه مولوی – خودشناسی حلقه گمشده ارتباطات

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 نویسنده و مسئول مکاتبات

2 ندارد

چکیده

تمدن ایران زمین تعریفی عمیق ، لطیف و بسیار متفاوت از آنچه تا امروز به عنوان ارتباطات
شناخته شده در خود دارد؛ از معنویات و نوشته های الهی گرفته تا ادبیات و به ویژه شعر، پدیده
برقراری ارتباط همواره مورد توجه ایرانیان قرار داشته است.
نوشته حاضر در پی ارائه آرا و نظریات ارتباطی حکیم عارف ، مولانا جلاالدین رومی به عنوان یکی
از برجسته ترین چهره های ادبیات ،حکمت و عرفان ایران و اسلام است و به این منظور یکی از غنی
ترین آثار او یعنی "مثنوی معنوی" رامورد واکاوی ارتباطی قرار داده تا با بررسی مفاهیم ارتباطی
موجود در این اثر و نیز با برقراری ارتباط نظری میان آنچه که امروزه علم ارتباطات نامیده می شود و
آنچه که در فرهنگ کهن ایرانی در ارتباط مورد توجه قرار گرفته می شد گامی هرچند کوچک در
جهت بومی کردن این علم برداشته شود. روش کار به صورت کیفی و کتابخانه ای و اسنادی و با بهره
گیری از شیوه هرمنوتیک که شناخته شده ترین روش برای بررسی و مطالعه آثار ادبی شعرا می باشد
و به کمک فیش برداری از منابع و ماخذ مربوط به مثنوی ونیز نقدها و تفاسیر موجود و منابع ارتباطی
انجام گرفته است .
مولوی تمامی انواع ارتباطات را در چهار گونه ارتباطی : ارتباط با خویشتن ، ارتباط با خدا ، ارتباط
با جهان هستی و ارتباط با همنوعان دسته بندی نموده است . وی خود شناسی را محور اصلی تمامی
انواع ارتباطات و نیز جوهر اصلی علوم و معارف بشری معرفی می کند و محقق شدن تمام اهداف
انسان را منوط به تحقق خودشناسی می داند.

کلیدواژه‌ها