ابعاد چهارگانه سلامتی در محتوای برنامه های سلامت محور رادیو استانی (باتأکید برمیزان استفاده و سبک زندگی شهروندان شهر همدان)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران

2 استاد، گروه مطالعات ارتباطی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران

چکیده

چکیده
رسانه ها نقش مهم و تأثیرگذاری بر سلامت مردم دارند و فرهنگ سازی سلامت اجتماعی و بهداشت عمومی با استفاده از محتوای رسانه ای می تواند آگاهی افراد در حوزه بهداشت و سلامت اجتماعی را افزایش دهد. رسانه با توجه به قابلیت های بی نظیرش می تواند به عنوان یک مکانیسم ارتباطی نقش مهمی را در زمینه سلامت اجتماعی ایفا کند. در این مقاله تلاش شده است تا با روش های تحلیل محتوای کمی ابتدا محتوای برنامه های سلامت محور رادیو استانی در بُعد سلامت اجتماعی استخراج و تحلیل شود و سپس سبک زندگی مردم شهر همدان به همراه مصرف رسانه ای آنها از طریق روش پیمایشی با نمونه آماری 400 نفر از شهروندان 17 سال به بالا، شناسایی شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده از تحلیل محتوا نشان می دهد در میان برنامه های سلامت محور رادیو استانی ابتدا بُعد سلامت اجتماعی برجسته است و سپس اَبعاد روانی،جسمی و معنوی به ترتیب بیشترین فراوانی و مدت زمان را به خود اختصاص داده است. نتایج حاصل از پیمایش نیز نشان می دهد بین سبک زندگی سلامت محور و نوع مخاطبان برنامه های سلامت محور رادیو استانی و همچنین بین سبک زندگی سلامت محور و پایگاه اقتصادی – اجتماعی افراد رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه‌ها


بیابانگرد، اسماعیل. (1382). "بررسی برنامه‌های کودک و نوجوان از منظر پرداختن به هویت و بحران هویت"، تهران، مرکز تحقیقات صدا و سیما.
پناهی، مهدی. (1395). "لطفاً اشتباه برداشت نکنید"، نشریه رصد، ویژه‌نامه تحلیلی نظام سلامت مشهد، دوره 31.
پورمقیم، سیدجواد. (1376). "اقتصاد بخش عمومی، تهران"، نشر نی، چاپ پنجم.
ترکمندی، شیرین. (1391). "رابطه برنامه‌های سلامت‌محور سیمای جمهوری اسلامی ایران با رفتارهای بهداشتی از دیدگاه مخاطبان تهرانی"، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، گروه ارتباطات، دانشکده ارتباطات، دانشگاه صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران.
خانیکی، هادی. (1393). "ارتباطات سلامت؛ زمینه‌ها و دورنمای آن در توسعه"، بازیابی شده از: پایگاه اطلاع‌رسانی هادی خانیکی، 5/8/1395.
شربتیان، محمدحسین. (1395). "درآمدی بر ارتقاء نقش شاخص‌های سلامت اجتماعی خانواده"، مجله انسان‌شناسی و فرهنگ.
دواس، دی.ای. (1385). "پیمایش در تحقیقات اجتماعی"، ترجمه: هوشنگ نائینی، تهران، نشر نی، چاپ هفتم.
رِبر، آرتور. (1390). "فرهنگ روان‌شناسی (توصیفی)"، ترجمه یوسف کریمی و همکاران، تهران، رشد.
رزاقی بهار، علی. (1394). "نقش رسانه در سلامت"، ماهنامه سلامت، تهران، پایگاه خبری تحلیل نواندیش.
کیا، علی‌اصغر. و حسین‌پور، جعفر. (1391). "نقش رسانه‌ها در توسعه سلامت و رفاه اجتماعی"، فصلنامه جامعه، فرهنگ و رسانه، شماره 2، صص. 95-114.
محسنی، منوچهر. (1388). "جامعه‌شناسی پزشکی، تهران"، طهوری، چاپ نهم.
موحد، مجید.، زنجری، نسیبه. و صادقی، رسول. (1389). "تعیین کننده‌های اجتماعی - جمعیتی سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت سالمندان"، دو فصلنامه انجمن جمعیت‌شناسی ایران، دوره 5 (10)، ص. 81.
میرزایی، محمد. و کردزنگنه، جعفر. (1389). "تفاوت‌های جنسی و سنی سبک زندگی سلامت‌محور در شهر تهران"، دوفصلنامه انجمن جمعیت‌شناسی ایران، دوره 5(10)، صص. 110-147.
Cokerham, C. & Ritchey, F. (1997). “Dictionary of Medical Sociology”, Greenwood Press, London. https://www.reference.com/health/social-health-43ba6d0e7cdb4209.
Cockerham, W.C. (1999). “Health and social change in Russia and Eastern Europe”, New York: Routledge.
Larson, J.S. (1996). “the word Helth organization Definition of Healt: socialversus spriual Health”, social Indicators Researcher, Vol. 38, PP. 181-192.
Keyes Corey, L. & Shapiro Adam, D. (2004). “Social Well-Being in the United States: A Descriptive Epidemiology. In Brim, Orville Gilbert; Ryff, Carol D.; and Kessler, Ronald C. (Eds)”, How Healthy Are We? A National Study of Well-Being at Midlife. U.S. University of Chicago Press.
Suruchi, S., Shefner-Rogers, C.L. & Manisha, S. (2006). “The Impact of a Mass Media Campaign on HIV/AIDS Knowledge and Behavior Change in North India: Results from a Longitudinal Study”, Asian Journal of Communication, Vol. 16(3), PP. 231-250.
World Health Organization Publication. (2000). “Primary Prevention of- Substance abuse. A work book for project Operator